1967 :SMASH

Non foi Smash un grupo demasiado coñecido. A súa aposta pola investigación e a innovación fixo que non gozase do coñecemento do gran público. No obstante eu penso que a súa música merece a pena, e por eso vos invito hoxe a coñecer un pouco polo miúdo a este grupo sevillano de corta vida musical (romperiase en 1973, representante do que se dou en chamar rock andaluz.

Teño o LP Glorieta de los Lotos (gravado en 1970 para Philips) dende o 20 de agosto de 1971. Del son todos os temas que hoxe vos presento. Este foi primeiro album deste grupo sevillano, aínda que previamente xa gravaran un single titulado "Scouting".

O grupo sorprendeu no seu día polo seu estilo no que predomina o blues e o rock, con algúns tintes psicodélicos e progresivos e mesmo música folk americana. Supoño que nalgúns temas recoñeceredes claramente a influencia de Bob Dylan, ou da Jimi Hendrix Experience, ou mesmo dalgunhas cousas dos Beatles. A min sempre me paréceme un grupo de grande calidade instrumental.

A banda estaba formada por Gualberto García, músico sevillano que facía de todo un pouco; o guitarrista Julio Matito,voz principal do grupo; o batería Antonio Rodríguez "Antoñito"; e nesta época xa formaba parte do grupo tamén o violinista e guitarrista holandés Henrik Michael.
Na gravación deste LP Gualberto discutiu cos seus compañeiros e deixou o grupo momentaneamente. Así que a gravación continuou sen el.

Presentovos catro temas para que vos fagades unha idea do tipo de música que facían.

Comezo con "Forever Walking", o primeito tema do disco, unha canción melancólica e con toques piscodélicos sobre todo nos solos de guitarra.

"Light blood, dark bleeding", é un tema blues no que destacan uns precisos e preciosos punteados de guitarras.

"It's only nothing" tratase dun blues movidiño que na miña opinión é do mellor do LP.

Estou sejuro que ó escoitar a balada seguinte, "Nazarin again", acordarédevos de Bob Dylan. O tema fala de predicadores e gurús.

Na cara B, xa sen Gualberto, aparece "Aimsha" unha balada que nos transporta ó espíritu de non violencia e amor dos 60. O propio título é unha palabra sánscrita que sirve para expresar o concepto de non violencia.

Posteriormente editaron un segundo LP no que abandonaron os ritmos blues e seguiron coa experimentación do rock psicodélico e progresivo.: "We come to Smash this time/Esta vez venimos a golpear" (1971).

Na última etapa da súa vida musical , coa incorporación ó grupo de Manuel Molina (de Lole y Manuel) emprenden o camiño cara o rock que podemos chamar de "raíces", o rock con aires de flamenco, que se dou en chamar rock andaluz.