O ROCKABILLY
O seu nome procede da fusión de dous vocábulos: rock+hillbilly, término este último que fai referencia ós habitantes de zonas rurais ou remotas. Un dos seus intérpretes máis significativos, Carl Perkins, definiu o xénero como "blues con un ritmo country".
No libro Diccionario del Rock y la música Popular, o seu autor, Roy Shuker, di o seguinte (páxina 265): “Primordialmente un género masuclino, sus figuras clave fueron Perkins, Gene Vincent, Eddie Cochran y Elvis Presley (las sesiones Sun[refírese ó selo Sun Records]). Guralnick manifiesta que el género empezó y terminó con Elvis, pero su influencia ha permanecido. Inicialmente un estilo norteamricano, el rockabilly fue recogido por los seguidores británicos, especialmente los teddy boys, proporcionando un interesante ejemplo de apropiación ultra-nacional”
Quizá conveña recordar que cando fala dos teddy boys ou abreviadamente teds, refírese a unha "fauna" aparecida en Gran Bretaña a mediados dos 50. Fundamentalmente de clase obrera deben o seu nome ó tipo de chaqueta que vestían imitando ás eduardinas (teddy, diminutivo de Eduardo) Típico deles tamén o tupé tipo “cú de pato”, aguantado con brillantina, os zapatos duros de sola e as corbatas en tiras . Posteriormente “evolucionaron” e apareceron os rockers, os motorizados, xa sabedes: chaqueta de coiro negro, vaqueros, botas e brillantina.
Para hoxe deixovos uns vídeos que penso serán do voso agrado. En días sucesivos irei poñendo cousas dos diferentes autores citados.
En primeiro lugar, Carl Perkins, o meu favorito desa época, neste vídeo da sesión Carl Perkins and friends: A Rockabilly Session (1986), na que participaron Ringo Starr, Eric Claptom, George Harrison e outros. Unha xoia, dijo eu ¿ou non?.
EDDIE COCRHAN: Summetime Blues
GENE VINCENT: Be-Bop-A-Lula
BUDDY HOLLY: That Il Be the Day


3 comentarios:
Moi bo día.
Acabo de descubrirte a xa vexo que terie que pasar por aquí máis veces...
Déixoche un detalliño sobre a entrada que lin de Chuck Berry e o seu J. B. Goode. Jejeje, olvídaste da versión dos nosos Suaves (Ourense), ademais da versión que eles se marcaron con, entre outros, Bruce Dickinson hai anos (ata saen en You Tube).
Unha aperta.
No fué mucha la influencia que me llegó a mi del rockabilly, pero si recuerdo que a finales de los 80 - principios de los 90 hubo una especie de "revival estético" entre una mínima parte de la chavalada coruñesa (desconozco el dato de otras localidades...) y se dejaban ver por la calle y por un par de garitos especializados, chicos con las típicas botas de "chúpame la punta y ráscame el tacón", tupé desaforado, vaqueros remangados por los tobillos y aquellas chupas preferentemente rojas con mangas blancas.... y chicas que parecían salidas de Grease, con aquellos vestidos blancos con aquellas faldas tipo campana y volantes a esgalla, guantecitos blancos en las manos y pelito siguiendo el estilo.
Curiosamente tenían una fuerte rivalidad con la otra gran tribu urbana del momento, los pijos (te lo juro por los Hombres G y aunque se caiga el techo de Pachá XD), llegándose a las manos en alguna que otra ocasión si se invadía "territorio comanche". Ya me dirás...
Si al final los mas tranquilos íbamos a ser los "jevochos" y sobre todo los punkarras, que en la vida los vi meterse en follón alguno... Las labazadas siempre eran entre pijillos y con la rapaza de turno como detonante de la piji-bulla, que así le llamábamos en la época a estas peleas de todo a 100 :)
Volviendo al tema de Chuck Berry, sería interesante hacer una pequeña investigación, pero quizás esté en la lista de los temas más versionados de la historia de la música... quien sabe...
Sanctus... gloriosa versión la de Yosi, Fortu, Bruce, Rosendo y compañía, cubata en mano y tajaos como piojos... Grandioso !!!
Alapadedió
El Fer
Aljo de santidad e sentidiño facía falta neste curruncho, polo que lle agradezo moito a sanctus a súa visita. Pola miña parte visitei o seu blog e, superada a sorpresa inicial (¡un cura rockero, manda chover na Habana, así da gusto !)prometo facelo con aljo máis de calma. En canto a versión dos Suaves confeso que non a teño...pero podo tela se alguén ma manda ó buzón de correo....
Nando: interesante o que contas. Esto das pandillas vai ser que é eterno. En Corme xa andábamos a pedradas os de Ribera contra os de Jibaje...
Publicar un comentario en la entrada