JOHN LEE HOOKER (1917-2001)

Cando un músico é admirado por Van Morrison, Carlos Santana, Miles Davis, Johnny Rivers (adicoulle unha Oda a John Lee Hooker moi recomendable, ainda que algo longa) Bob Dylan ou os Rolling, algo debe ter.
E algo tiña sen dúbida John Lee Hooker, un dos autores míticos do blues de tódolos tempos.
Del sabemos que naceu un 22 de agosto, en Clarksdale, Mississippí; pero curiosamente temos certas dudas en canto ó ano. En moitas biografías dase como seguro o 1917, pero en algunhas ocasións o propio John afirmou ter nacido dous ou tres anos despois.
Do mesmo xeito que Muddy Waters (o pai do blues de Chicago; os Rolling Stones débenlle o nome a unha canción súa) ou Howlin Wolf (Chester Arthur Burnett, conocido así, co nome dun dos maiores éxitos do blues de tódolos tempos, publicado por él en 1962) Hooker tivo unha vida axitada: naceu no seo dunha familia con 11 irmáns, escapou de casa con apenas 14 anos fuxindo da pobreza e recalou finalmente en Detroit donde traballou na industria del automóvil.
Para máis datos sobre a súa biografía recomendo entrar na súa páxina oficial (se sabes inglés), ou nesta outra en castelán.
Dende o principio quedei prendado por un estilo que me parecía auténtico e primitivo. Do primeiro LP que comprei del, que iniciaba a colección Blues And Gospel Train, sorprénderonme cancións como Boogie Chillum (na que Hooker canta e toca a guitarra acompañándose co pe golpeando sobre unha chapa de madeira) ou Dimples,

Resulta moi difícil destacar éxitos na discografía dun músico que publicou máis de 100 LP's. O seu primeiro éxito importante foi o citado Boogie Chillun (1948, recién salira eu do forno...) En 1951 tivo moito éxito I'm in the mood (1951), da que existe esta preciosa versión acompañado de Bonnie Raitt..

Pero posiblemente a canción máis popular foi Bomm, boom (1962), ata tal punto que nos últimos anos da súa vida Hooker rexentou un club en San Francisco o que lle puxo precisamente o nome de Boomm, boomm, room , que aínda existe.

En 1985 compuxo a música para a película "El color púrpura", de Steven Spielberg.
En 1989 publica o album The healer, unha auténtica lenda. Non deixedes de escoitar a versión da canción que lle da o nome, con Carlos Santana, Rober Cray e Bonnie Raitt: merece a pena ¿ou non?.

En 1991 publica Mr Lucky (con Van Morrison). Aquí interpreta o tema con Robert Cray

Non perdades a versión de (I Can't Get No) Satisfaction, con Johnny Rivers.

powered by ODEO
Ou Get of my back woman, con BB King (casi nada)

powered by ODEO.
Ou...en fin, que máis da, todo é bo...para quen lle guste o blues, claro está.
Espero que o disfrutedes.

Para unha referencia da música blues recomendo La taberna del blues
Se queres enterarte do blues que se fai por aquí entra en Spain Blues

1969: JE T'AIME...MOIS NON PLUS

Para os que, coma min, oiron esta canción de forma clandestina (¡manda carallo!)... E tamén para os que teñen a sorte de non entendernos cando lles "contamos batallitas", porque viven tempos menos oscuros e pensan que nunca houbo oscuridade...

Corría o ano 1969 en España estaba en plena "noite de pedra".

En Francia unha canción sinxela, pero que escondía na súa letra unha deliciosa defensa da liberdade sexual, lanzou á fama en todo o mundo á parexa formada pola inglesa Jane Birkin (filla da actriz Judy Campbell) e o francés Serge Gainsbourg, autor do tema que se faría mundialmente famoso. Curiosamente o tema fora composto para ser interpretado con Brigitte Bardot. Pero á BB non lle gustou a idea e o proxecto non se levou a cabo.
A parexa Birkin-Gainsbourg durou ata 1980, ano no que romperon as relacións sentimentais, que non profesionais.Gainsbourg morreu en 1991 de un ataque al corazón.
O single, do que se venderon máis de un millón de copias naqueles tempos, porvocou un gran escándalo: os sensuais suspiros de Jane facendo o amor convertironse nun éxito no mundo enteiro e non deixaron indiferente a ninguén. Ata o Vaticano tomou cartas no asunto condenándoa públicamente...o que foi de inestimable axuda para unha ainda maior difusión en todo o mundo.
A letra ven sendo o diálogo entre unha parexa que está facendo o amor. Se vos interesa podedes descargala dende aquí: a versión orixinal en francés e nunha traducción madeinfeitanacasa ó español.
O meu primeiro contacto con Je t'aime...moi non plus foi aquel mesmo ano nun "chiringuito" que había en Sada denominado "Chivas" que era unha avanzadilla naqueles tempos de incipiente apertura, e que tiña nunha parte superior do local unha sala moi xeitosa para escoitar música na intimidade...A foto que aparece arriba corresponde ó single que puden por fin comprar o día 30 de diciembre de 1970, en Bambuco por suposto, e que se escoita perfectamente.
Presento aquí a versión orixinal, algunha outra versión e uns vídeos:

VERSIÓN ORIXINAL

VERSIÓN DO GRUPO PLACEBO

VERSIÓN DO DÚO XAPONÉS CIBO MATTO
(A proba de que chejou a todo o mundo, mais que nada por curiosidade)

Navegando,navegando, pesquei unha serie de vídeos que entran no lote polo mesmo precio. De nada.
Este é o primeiro (Enlace á paxina de YouTube)

Aquí tendes esta versión con Mr and Mes Smith en escea
(para maiores de 18 anos, a ver ese carné)

Un pouco de humor nunca ven mal...

1957: SUSIE Q

Ou Suzy Q, ou Suzie Q...que de varias maneiras veredes denominado este tema composto por Dale Hawkins nada menos que en 1957, popularizado polo guitarrista James Burton e versionado por Rolling Stones, Johnny Rivers, George Harrison ou Jonh Lee Hooker nada menos entre outros moitos. Pero tal vez a versión máis popular e exitosa sexa a dos lexendarios Creedence Clearwater Revival, con seu líder o guitarrista John Fogerty á cabeza. Personalmente é a miña preferida, pero eso quere dicir ben pouco, porque os CCR son un dos meus grupos favoritos.

Eu teño un single de Johnny Rivers, un LP dos CCR, un CD dos Rolling Stones e a versión orixinal, de Dale Hawkins, dentro do CD Rock'n'Roll Forever, recopilación de temas dos 60 .

No ano que se compuxo esta canción naceron os Beatles en Liverpool, ainda que non foi ata 1963 que publicaron o seu primeiro disco: Please, please, me. Pero deso xa falaremos outro día...se cadra.

Falouse moito de Laika, unha cadela rusa que tivo a honra de ser o primeiro ser vivo que subiu ó espacio exterior, na nave soviética Sputnik 2. Un pouco antes, co Sputnik 1, os rusos tamén foran os primeiros en colocar un satélite artificial ó rededor da terra.
En Roma firmáronse os tratados que levan ese nome e que deron orixen á Comunidade Económica Europea e Albert Camus levou o Nobel de literatura

Ese ano deixáronnos Gabriela Mistral e Humphrey Bogart, pero eu acórdome moito máis da morte de Pedro Infante, que xunto con Jorge Negrete (¡aínda ten un club de fans en España!) que xa morrera uns anos atrás de forma tráxica) e Miguel Aceves Mejías (o rei do "falsete") era un dos meus ídolos no tocante as rancheras, que era o que máis escoitaba eu naquela Ondina blanca que tiñamos na cociña. Unha das súas cancións, "Carta a Eufemia" (¿ou cartas?) ainda a sei de memoria...

Volvendo a Susie Q, preséntovos aquí varias versións para que comparedes.
A mellor e a dos CCR.
Dijo eu.
¿Ou non?

SUSIE Q / CCR.

powered by ODEO

SUSIE Q /JOHNNY RIVERS

powered by ODEO
SUSIE Q / ROLLING STONES


powered by ODEO

MÚSICA DE FONDO

O outro día estiven ordenando os meus LP's.
E claro, os recordos afloraron. Foi entón cando pensei que o podía pasar moi ben grabando aqueles temas que máis me chamaron a atención ó longo dos anos e compartilos cos que visitedes o blog.
Así que a partir de hoxe este sitio vai de música, de música doutros tempos e doutros espacios, pero tamén deste tempo e desta terra.
Non sei vos, pero eu voume divertir.
Conservo Ninsesabepuntocom en Blogaliza con outros contidos.

1966-1970: GET READY

Mentras que non complete o blog que amenazo con adicar á música facendo un recorrido polo tempo ata os nosos días, vou sejir subindo os temas que máis me marcaron cando era novo, para que podades escoitalos se vos peta...
De momento aquí tendes Get Ready.

Corría o ano 1966. O 17 de xaneiro, nas costas de Almería, estrélase un bombardero americano que levaba 4 bombas atómicas. Tres delas caen la praia de Palomares, e eso fixo que tivésemos que ver a Fraga e compañía en bañador, para demostrar que non pasaba nada...Na India, Indira Gandhi sube ó poder, os rusos consiguen chegar a Venus, empeza a Revolución Cultural en China e Ronald Reagen inicia a súa carreira política como gobernador de California.
A moda pop-art arrasa, o Atlético de Madrid gaña a liga, cousa nada frecuente., e o Madrid gañaría a súa 6ª copa de Europa consecutiva.

No terreo musical, a canción do ano e Michelle, dos Beatles e o mellor single "Strangers in the Night", de Frank Sinatra. A cadena SER estrena "Los 40 principales" e o 5 de agosto, Radio Requeté de Pamplona (¡que medo, carallo!) boicotea ós Beatles por unhas declaracións John Lennon sobre Jesucristo.

En Detroit o grupo The Temptations grababa o LP Gettin' Ready, con 12 temas entre os que figuraba Get Ready. O disco tivo bastante éxito, e en concreto o tema de que falamos.
Anos despois, no 1970, o grupo Rare Earth alcanzou fama mundial cunha versión dese tema que duraba máis de 21 minutos. Ocupaba a cara A dun LP con ese mesmo nome. O grupo nacera no ano 1961 co nome de "The Sunliners", pero mudou o seu nome e fíxose famoso como Rare Earth.
A discográfica e a lexendaria Motown Records.

O mesmo ano en que se publicou este tema morenon Jimi Hendrix e Janis Joplin, ambos de forma tráxica. O primeiro, con apenas 28 anos, cunha ingesta de barbitúricos mezclados con alcohol; a segunda, con un ano menos, por sobredosis de heroína...Temos aljo deles por aquí para poñer outro día.

Na sús versión longa, Get Ready empeza cunha melodía básica e posteriormente cada un dos compoñentes do grupo fai unha improvisación individual. A ver que vos parece o batería.
Aquí podedes escoitar as dúas versións, a curta de Temptations e a longa de Rare Earth.

The Temptations

powered by ODEO

Rare Earth
powered by ODEO

1968: IN-A-GADDA-DA-VIDA

Iron Butterfly publicou o seu primeiro traballo, Heavy, en 1968.
Foi un ano especial ese de 1968. Pasaron tantas cousas...
Vietnam era un inferno. E o 16 de marzo foi un día tráxico aínda para un inferno: tivo lugar a masacre de My Lay que conmocionou ó mundo.Se os que ían salva-lo mundo eran capaces de tal aberración ¿que podíamos esperar? Como se viu co tempo, nada.
Ese mesmo ano publicou Celso Emilio Ferreiro a súa obra Viaxe ó País dos Ananos, na que dedica a esa abominable guerra o poema Digo Vietnam e basta
Despois contemplamos con asombro, dende a nosa impotencia, o maio francés que acabou coa disolución da Asamblea Nacional Francesa e a convocatoria de elecións anticipadas...Este foi o manifesto dos estudiantese.
Claro que antes xa tivera lugar a Primavera de Praga
que acabaría fatalmente en agosto, cando as tropas do Pacto de Varsovia invadiron Checoslovaquia...
Foi o ano no que naceu o que será futuro Rei de España, ainda que ninguén o podía imaxinar naquel momento...Casualidade é que tamén naceu nese ano o actual cuñado do Príncipe, Iñaki Urdangarin.
Ese ano tamén foi asasinado, o 4 de abril, Martin Luther King, o home que o 28 de agosto do 1963 pronunciara aquel inmortal discurso. O crimen tivo lugar en Memphis, patria do rey do rock, Elvis Presley.
E tamén nos deixou Yuri Gagarin, o primeiro visitante do espacio.
Pero volvendo á musica, o que lles dou fama mundial a Iron Butterfly foi o seu sejundo album,In-A-Gadda-Da-Vida, publicado un ano despois. Nel, o tema do mesmo nombre ocupa a sejunda cara, cunha duración de 17 minutos. A letra é moi sinxela, e só se escoita ó principio e ó final.
A canción é importante na historia do rock pois representa o punto no que o rock psicodélico que podemos considerar iniciado co famoso Sargent Pepper's Lonely Hearts Club Band, dos Beatles, (e que logo consolidaría definitivamente Pink Floyd), inicia o camiño cara o hard rock, con grupos lexendarios coma Led Zeppelin ou Deep Purple.
Disque o nome quería ser "In the Garden of Eden", pero un dos seus compoñentes, Doug Ingle, pasado de revolucións pronunciono así...e así pasou á historia da música moderna.
Eu escoitei interpretar en directo este tema nunha discoteca coruñesa que habái por detrás do Cine Equitativa (¿Cassely ou aljo así?) a un cantante chamado Max B. Recordo que me sorprendera tanto que fun inmediatamente a Bambuco (¿quen se acorda daquela tenda de discos na Coruña?) a comprar o LP, que por suposto conservo perfectamente. ¿Queredes escoitala? Pois aquí o tendes.

powered by ODEO