jueves 7 de diciembre de 2006

1969: WOODSTOCK

Pensaba dedicar esta entrada á un dos meus ídolos de xuventude, a malograda Janis Joplin. Conservo un LP dela comprado a finales de 1969: I Got Dem Ol'KOZMIC BLUES Again Mama! A canción que lle daba o título era a segunda da cara B. Pero ó remexer nos discos encontrei un single de Jefferson Airplane, o grupo de rock psicodélico dos 60 e pensei que tamén valía a pena. Ó lado del tiña un de CCR e entón acordeime do festival de Woodstock, aquel dos "3 days of peace and music", como rezaba nos carteis anunciadores.

Así que hoxe toca unha pequena homenaxe o festival máis importante da historia do rock, que, curiosamente, non se celebrou en Woodstock (Ulster County, USA), lugar no que estaba programado, senón nunha granxa de Bethel, cerca de New York, os días 15, 16 e 17 de agosto de 1969.
O motivo do cambio de lugar foi a forte oposición á súa celebración, que casi logrou que non se chegara a celebrar o evento. Pero Sam Yasgur logrou convencer ó seu pai, Max Yasgur (que ademais cobrou un bo pico...), para que se celebrase nos terreos da familia, en Sullivan County.

A asistencia superou tódalas previsións: déronse cita arredor de 400.000 persoas, cando os cálculos iniciais eran de unhas 60.000 que eran as etradas que os organizadores lograran vender por correo con anterioridade, mediante un sistema ideado para a ocasión. Calculaban que podían vender unhas poucas máis nos postos colocados a tal efecto, pero a riada de xente desbordou os cálculos máis optimistas, e meso dise que non puideron chegar ó lugar outras 250.000 máis, por diversos problemas de tráfico, etc.
Woodstock convertiuse nun símbolo da rebeldía dunha xeneración, farta de guerras, contra o sistema. Predicando a paz e o amor libre, con aquelas furgonetas WW pintadas de flores, con grandes melenas e cheos de amuletos, estes rapaces espallaron polo mundo un xeito de pensar diferente, un cambio de rumbo na civilización: era o movemento hippie, que aquí en España collionos un pouco a contra pé...Eran malos tempos para a lírica, ainda que xa se albiscaba o final do túnel aló adiante.
A nómina de participantes é, como podedes imaxinar, moi grande. Citarei aqueles dos que teño algún disco na miña colección: Joan Baez, Joe Cocker , Creedence Clearwater Revival, Grateful Dead, Jimi Hendrix, Janis Joplin, Jefferson Airplane, Melanie, Carlos Santana, Neil Young, The Who ...E outros que non poideron chegar, como por exemplo Iron Butterfly, do que xa falamos aquí.

Para non "enrollarme" máis e pasar a escoitar e ver música, recoméndovos a lectura deste especial de El Cuervo, que resume penso que bastante acertadamente todo o que representou o festival. Interesante tamén, e en galego, esta páxina da wikipedia.

Para esta ocasión pareciame moi interesante a utilización de vídeos orixinais. Así que buceei en YouTube e seleccionei eses que vos presento, para rememorar un pouco o "ambientillo" daqueles días...Posiblemente encontre máis nos próximos días.
Aparte, irei poñendo no reproductor temas interpretados no festival polos diferentes grupos.
Espero que disfrutedes tanto con eles coma eu disfrutei recordando vellos tempos...

WOODSTOCK,3 days of peace and music


JOE COCKER, interpretando With A Little Help From My Friends (The Beatles)

JANIS JOPLIN: Try (Just a Little Bit Harder)

CARLOS SANTANA, Soul Sacrifice

JEFFERSON AIRPLANE: Somebody to Love

JOAN BAEZ: We Shall Overcome

3 comentarios:

Nando dijo...

Al final resulta que vamos a tener mucha música en común. Tú tuviste la suerte de ser testigo de esos tiempos y esa gente, y yo ya llevo unos años descubriéndola gracias a bucear hacia atrás en busca de la buena música que no acabo de encontrar en "mis tiempos", salvo algunas honrosas excepciones claro está.

Claro que entre coleccionar vinilos y bajarselos no hay color ninguno, pero esto de la intelnés ha venido a ser (éticas y morales varias a parte) como una tabla de salvación para mis flacos bolsillos.

Al blues y al jazz he intentado acercarme en alguna ocasión, pero nunca supe por donde empezar y lo acabé dejando. Lo intenté más con el jazz que con el blues, ciertamente, pero la abundantísima mezcla de estilos y cronologías me agobiaba y desanimaba rapidamente. Siempre quise hacer una especie de historia cronológica del blues, ir viendo los movimientos y estilos que surgían y las figuras más características, pero no pude o supe hacerlo. Con el blues lo mismo... A ver si con los enlaces que pones aqui y con un poco de tiempo libre retomo la aventura.

Woodstock me queda más cerca. No en el tiempo, que aún me faltaba un añito para nacer, pero si en familiaridad. Joe Cocker, Janis Joplin, Jimi Hendrix... son gente que está en el apartado de Mis Favoritos. No es que fueran lo mas mejor del mundo mundial cantando o tocando pero por algún motivo han perdurado y siguen llegando hoy a la gente. Escuchar a Hendrix hoy tocar la guitarra buscando aquellos acoples acercándola a los voluminosos altavoces sigue siendo una gozada, y que decir de esa voz estropajosa de Janis... ¿pasaría hoy un casting de OT?. Nin falta que fai. Curiosamente Janis y Hendrix murieron a los 27 años, como Jim Morrison o Kurt Kobain. Cosas del rock.

Y que decir de Joan Baez, la Creedence Clearwater Revival, Grateful Dead, Santana, Sha-Na-Na, Johnny Winter o los grandes The Who...

Tengo curiosidad por saber que pasará con mi decenio musical favorito... los 70...

ninsesabepuntocom dijo...

Aljo pesimista véxote eu coa música actual. Pode ser certo que aqueles tempos foron especialmente bos, pero tamén hoxe debe haber aljo bo por ahí. Dijo eu...
En canto ó jazz ou blues, pasa como coa cervez, que ó principio resulta amarga, pero despois baixa que nindiola...
En canto ós 70, permanezcan atentos a la pantalla.

nando dijo...

Nooooo, no es pesimismo, pero no le acabo de ver el aquel a lo que se hace ahora. Bueno, rectifico, a lo que ahora tiene difusión mayoritaria en los circuitos comerciales y tradicionales de distribución musical.

Si te paras a escarbar un poco entre tanta morralla siempre acaba saliendo algo, afortunadamente, y muchos de esos "descubrimientos" que me encuentro por ahi son geniales. Lo que pasa es que encontrar hoy un tema con pinta de que vaya a ser "mitico" dentro de 30 años... cuesta un huevo. Imaginar que canción de las que suenan hoy será recordada dentro de 35 años como el Smoke on the water se recuerda hoy 35 años despues...

Quien sabe. Dentro de 35 años, si aun ando por aqui, ya me acordaré de este comentario.